Mamá e papá están ansiosos pola chegada do seu bebé. Pero M, que recibe este nome como onomatopea por falta de mellor nome, é un bebé de pel áspera que non é moi atractivo para ser acariñado. Tampouco é rosa, senón pardusco e peludo. Ademais, berra e gruñe sen parar, négase a beber leite, bañarse ou durmir coas estúpidas cancións de berce colocadas preto do seu berce. Para sorpresa dos seus pais, M é unha criatura salvaxe e indómita cunha visión moi particular do mundo que o rodea. Nesta situación, os pais pregúntanse se tomaron a decisión correcta...
O texto explora a infancia como o núcleo indómito das nosas vidas. Invítanos a reflexionar sobre os desexos e as necesidades que proxectamos nos demais e como esta proxección configura as relacións que construímos. Cuestiona a maternidade e a paternidade como a mística absoluta do noso tempo e os diversos efectos colaterais, tanto persoais como sociais, que xeran (frustracións, culpa, medos, etc.). Traza a relación entre a infancia e o mundo adulto: as sinerxías que se crean (orde vs. desorde; norma vs. anarquía, etc.). E invítanos a considerar a complexidade que todo o que non se pode clasificar nin definir facilmente (‘o diferente’) supón a nivel social.













